เคยรู้สึกไหมค่ะ
มีเป้าหมายที่แน่นอน มองเห็น และรู้ถึงหนทางความเป็นไปได้
แต่กลับไม่มีอุดมการณ์ที่จะก้าวไป
วันหนึ่งฉันอาจเดินไปถึง แต่ทุกอย่างที่ผ่านไป
จะเป็นแค่เรื่องๆหนึ่งที่ฉันทำเพื่อให้มันเป็นบันไดขั้นหนึ่ง
เพื่อจะใช้มันยืน และก้าวต่อไป
เวลาผ่านไป ฉันคงไม่แน่ใจนัก
ว่าบันไดเหล่านั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง
ฉันอยากจะก้าวไปบนบันไดแห่งอุดมการณ์
ที่ๆฉันจะจดจำได้ตลอดไป
ไม่ใช่ด้วยชีวิตที่ว่างเปล่า
แด่แรงบันดาลใจที่หมดสิ้น
และพลังกายที่กำลังจะหมดลง
ความท้อแท้ และสิ้นหวัง
ผลักดันให้ตามหา..............ต่อไป
เคยเป็น เห็นหนทางที่จะไปอยู่ข้างหน้า แต่ไม่อยากไป
เห็นทางสำเร็จอยู่ข้างหน้า แต่ไม่อยากคว้าไว้
ไขว้ทางไปทางอื่น เดินเฉไปพักทางอื่นบ้าง เก็บเรี่ยวเก็บแรงและตอกย้ำว่าเราอยากเดินไปทางไหนกันแน่
แล้วกลับมาทางใหม่ ด้วยพลังใจยิ่งใหญ่กว่าเดิม
แนะนำได้ แต่คิดว่าคุณคงมีทางของตัวเองอยู่แล้ว สู้ๆ นะคะ
ถ้าชีวิต...คือ " การเดินทาง"
ในแต่ละการเดินทาง
อาจจะแตกต่างกันที่..."จุดหมาย"
ในบางครั้ง...อาจไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศรอบกาย
เดินทาง...เพื่อพานพบมุมมองที่แตกต่างออกไป
แต่คง...ไม่ใช่
ที่พักพิง...ชั่วนิรันดร์ !!!
สูดลมหายใจเข้าไว้คับ !!!
บางทีการที่เรามุ่งมั่นกับสิ่งที่คาดหวังเกินไป ทำให้เราเกร็ง บางทีเฉไปบาง หรือไม่ใส่ใจกับการเดินบ้าง อาจจะค้นพบอะไรดีดีระหว่างทางเดินก็เป็นได้ค่ะ
สู้ ๆ นะค่ะ
ก็อาจจะทำให้การเดินทางของเราไม่สนุกเท่าที่ควร
ขาดสีสัน ขาดเสียงหัวเราะ ไร้ชีวิตชีวา
ลองมองจุดเล็กๆ ระหว่างทางดูบ้างดีไหมคะ
ให้ความสำคัญกับสองฝั่งข้างทางให้มากขึ้น
แม้มันอาจจะทำให้คุณไปถึงจุดหมายช้าลงไปบ้าง
แต่คุณอาจจะได้แรงบันดาลใจอีกมาโขในการก้าวต่อไปนะคะ
เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ : )